Stephanie

Hallo ik ben Stephanie Schoondermark, ik ben geboren en getogen in Sprang-Capelle. Ik ben getrouwd met Tom en ik ben de trotse moeder van 2 kinderen. Een mooie dochter Esmee (26-11-2006) en een prachtige zoon Quinten (02-10-2010). Ik ben ontzettend dol op mijn kinderen. Op mijn 19e kreeg ik mijn eerste eigen hond, dit was een beagle en zijn naam was Scooby † . Scooby was echt mijn maatje en vanaf het eerste moment was het liefde op het eerste gezicht. Het was een ontzettend lieve hond en vanaf dat moment wist ik zeker dat ik nooit meer zonder honden om mee heen zou kunnen. Scooby was ontzettend lief en aanhankelijk en had nooit enig kwaad in zin. Helaas heb ik mijn maatje moeten laten gaan (31-05-2016) hij had hartklachten en door zijn hartklachten had hij vocht in zijn longen en in zijn buikholte. We hebben na het krijgen van de diagnose nog maar een paar maanden van hem mogen genieten. Hij mocht helaas maar 10 jaar worden. Hij zal altijd een speciaal plaatsje in mijn hart hebben. Ongeveer 6 jaar nadat Scooby in mijn leven was gekomen kwam er ook een andere hond in ons leven, namelijk de hond van mijn ouders, Bobbie is zijn naam. Bobbie is een kruising tussen en Stafford en een Border Collie. Mijn ouders hebben in overleg met mij een hond erbij genomen omdat ze zelf beide overdag werken en de hond niet de hele dag willen opsluiten. Er werd besloten dat Bobbie doordeweeks overdag naar mij zou komen. Dit is nog steeds het geval. Toen wij wisten dat Scooby ernstig ziek was zijn wij al wel gaan nadenken over wat nou als hij er niet meer is. We wiste beide dat we niet zonder hond zouden kunnen dus wij zijn ons toen alvast gaan oriënteren op welk ras er dan zou komen. We wilden geen Beagle meer want de angst zat erin dat we de nieuwe hond teveel zouden vergelijken met Scooby, dat moesten we echt zien te voorkomen. Tom was altijd al dol op herders, ik ben me toen in alle herdersoorten gaan verdiepen en ik heb toen de keuze voor een Zwitserse Witte herder gemaakt. Deze keuze was heel persoonlijk maar het karakter van de Witte Herder sprak mijzelf het meeste aan. Vrij snel na het overlijden van Scooby zijn we al bij een nestje gaan kijken. Ik vond het namelijk erg moeilijk dat ik geen hond meer om mij heen had. Tom was in die tijd vrachtwagen chauffeur en moest iedere avond vroeg naar bed, dus ik zat alle avonden alleen en ik miste echt een maatje. Toen we bij het nestje Zwitserse Witte Herder pups zijn gaan kijken had ik al meteen een klik met 1 pup, deze witte bol zou dan ook een aantal weken later bij ons komen wonen. Ik heb haar de naam Joy gegeven. De reden van de naam is: “she brings Joy in our life”oftewel : “ze brengt vreugde in ons leven”.  We hadden op dat moment geen voorkeur voor een teefje of een reutje ik vond het vooral belangrijk dat ik een klik met de hond zou hebben. Toen begon het aftellen en na nog een aantal keren knuffelen mochten we haar dan op gaan halen. Vanaf dat moment was ons gezin weer compleet, nou ja compleet….. voor even dan. Ik had namelijk nog heel erg de wens om er nog een hond bij te nemen. Dus na een paar maanden gingen we weer bedenken wat voor een hond we er dan bij zouden willen hebben. Zouden we weer voor een Witte Herder gaan of toch een ander ras. Dit was een moeilijke keuze voor ons, en we wilde niks overhaast beslissen. Tot we een aantal keer een prachtige hond tegen kwamen, meteen waren we beide verliefd. Het bleek een Saarlooswolfhond te zijn. Wauw wat zijn dit prachtige honden. Na heel veel informatie opgezocht te hebben over het ras en met een aantal eigenaren een gesprek te hebben gehad hebben we de knoop doorgehakt. Het zou een Saarlooswolfhond worden. Beide wisten we dat het nog een lange weg kon worden voordat we het geluk mochten hebben een pup te krijgen, maar we hadden er alles voor over. En wat een geluk hebben wij gehad, na heel veel zoeken kwamen we een fokker tegen die net een nestje pups had gekregen. Meteen heb ik contact opgenomen. We zouden als de pups 4 weken oud waren op gesprek mogen komen. Er werd wel meteen erbij verteld dat dit geen zekerheid gaf dat we ook daadwerkelijk een pup zouden krijgen. 2de pinksterdag was het dan zover, we mochten op gesprek komen en puppy’s knuffelen. Dit is natuurlijk altijd leuk. Het was een hele gezellige middag en de fokkers zijn ontzettend leuke mensen. We zouden een week later weer terug komen. Voor ons brak er een spannende periode aan, we hadden de keuze gemaakt dat we voor een teefje wilde gaan en we wisten dat de kans dan kleiner zou zijn dat we een pup zouden krijgen. Maar omdat we al een teefje hebben was het makkelijker om er een teefje bij te zetten omdat Joy niet gesteriliseerd is. Zondag 11 juni kreeg ik een heel spannend telefoontje, daar was dan het verlossende antwoord het grijze teefje (ons voorkeur teefje) zou bij ons komen wonen. Wat een opluchting was dat. We zijn wekelijks gaan knuffelen en toen Lana precies 8 weken was zijn we haar op gaan halen. Nu is ons gezin compleet ( tenminste zo voelt het nu). Ik ben dolgelukkig met ons prachtige gezin!

Sluit Menu